dinsdag 29 januari 2019

Mantra's zingen als natuurlijke therapie

Op steeds meer plekken wordt het erkend: de heilzame werking van zingen. Wetenschappelijk wordt aangetoond dat ons brein tijdens het zingen oxytocine aanmaakt, het 'gelukshormoon'. De 'breinprofessor' heeft er een boek over geschreven (Singing in the brain) en regelmatig verschijnen artikelen en you tube filmpjes hierover (bv https://www.youtube.com/watch?v=lSvY_oIIwMM).
Zou dat de reden zijn dat 'mijn' mantragroep op de maandagmiddag blijft groeien? Waar we 6 jaar geleden startten met 4 deelnemers, zijn we nu met 25! En het eind is nog niet in zicht, waardoor ik heb besloten met een tweede groep te starten, vanaf 4 maart, van 15.45 tot 17.15 uur.

Hoe gaat dat dan, hoe verloopt die anderhalf uur?
We zitten in een kring en starten met een korte meditatie, waarin we de aandacht bij onszelf brengen en alle ruis van ons af laten glijden. Van daaruit beginnen we met een korte mantra, en gaandeweg zingen we mantra's uit verschillende culturen, en in verschillende talen, soms ingekeerd, dan weer voluit met drums en instrumentjes, wie dat wil. Als je stil wilt zijn, is dat goed; als je wilt bewegen, is dat ook goed. Tussen de mantra's door zijn we stil, waardoor we in de met elkaar opgebouwde energie blijven en steeds weer bij onszelf kunnen komen.
Regelmatig is er een verzoek: om te zingen voor iemand die ziek is, of als iemand jarig is, of voor een gebeurtenis die in de wereld plaatsvindt.
We zijn ons steeds meer bewust geworden van de kracht van ons lied, van onze intenties die zoveel verder reiken dan alleen in onze groep. Zo hebben we baby's verwelkomd en pijn verlicht.
In de loop der jaren zijn er vriendschappen ontstaan tussen verschillende deelnemers, en hebben we de eerste man mogen verwelkomen.
Het is het 'natuurlijke therapie-uur' voor ons geworden, zonder dat we het zo noemen, therapie voor onszelf en de wereld om ons heen.

Ter illustratie hierbij een ervaring van één van de deelneemsters die dit met ons deelde na het zingen van een bijzondere mantra: Ana Elna, een gebed tot genezing dat Mozes sprak toen zijn zuster Mirjam ziek was:

''In de mantragroep werd deze middag het prachtige 'Ana El Na Refa Na La' gezongen.
Terwijl ik de helende klanken door me heen liet gaan, zag ik verschillende mensen passeren. Mensen uit mijn nabije omgeving, waarvan ik wist dat ze wel wat ondersteuning konden gebruiken. Ook mensen die ik niet verwachtte, maar iets in mij zei dat ze niet voor niks voorbij kwamen.
Dus ik liet de rustige melodie en de helende woorden ook voor hen door me heen gaan.

Ineens zag ik allerlei mensen die in oorlogsgebieden leven voor me. 
Ik weet dat je niet in zulke gebieden hoeft te wonen om in overleefstand te staan. Dus ik 'stuurde' het lied door naar iedereen die het Leven momenteel niet door zich heen voelt stromen. 

Verder vertrouwde ik er op dat de liefdevolle energie van waaruit er gezongen werd, wel door zou werken. En dat deze de weg wel weet te vinden naar degenen die er voor open staan en die er bij baat bij hebben.

Mijn cirkel werd steeds ruimer en ineens zag ik de hele Aarde voor me.
Omringd door eindeloze zwermen Bijen, die met hun licht en warmte de Aarde verlevendigen.

Nog steeds bewoog ''Ana El Na Refa Na La'' door me heen. 
Terwijl de klanken iets zachter werden, zag ik het licht en de warmte van de Bijen in de aarde trekken.  Het lied doofde uit maar voor me zag ik nu een grote kaarsvlam, midden in de Aarde.

Dankbaar deelde ik dit beeld met mijn mede-mantraliefhebbers. 
Wat is er mooier dan dit samen de wereld in te mogen stralen?''
Marij Van Herck

donderdag 3 januari 2019

Dankjewel, hoe zeg je dankjewel?

In het prachtig geschreven boek 'Een ochtend in Jenin' wordt beschreven hoe Amaal, de hoofdpersoon, bij haar aankomst in de Verenigde Staten het gastgezin wil bedanken voor de hulp die ze krijgt. 'Dankjewel', zegt ze, en vraagt zich meteen af of ze hiermee wel kan uitdrukken hoe dankbaar ze de mensen is die haar hebben geholpen.
Een ontoereikende uitdrukking vindt ze het.
In de Arabische wereld heeft dankbaarheid een eigen taal. Ze geeft voorbeelden: " 'Moge Allah de handen zegenen die me dit geschenk hebben gebracht'; 'Schoonheid is in de ogen die mij mooi vinden'; 'Moge God je een lang leven schenken'; 'Moge Allah al je gebeden verhoren'; 'Moge het volgende maal dat je voor ons bereidt ter ere zijn van je zoons huwelijk...van je dochters diploma-uitreiking....het herstel van je moeder'.
Wat een rijkdom om iedereen een persoonlijk dankwoord mee te geven, toegespitst op de eigen situatie.
Ik moest hieraan denken toen ik in Israël was.
In de oude stad in Jeruzalem had ik een winkeltje ontdekt waar keramiek verkocht werd door een jonge bescheiden verkoper. Hij maakte zelf ook keramiek en wist er veel over te vertellen. Ik had enkele dingen aangeschaft, was al een keer teruggekomen en de laatste dag nam ik mijn twee vriendinnen mee naar zijn winkel. Toen we hem vertelden dat we die avond naar Nederland zouden vertrekken zei hij: "Jeruzalem zal verdrietig zijn als jullie zijn vertrokken".
Wat een prachtig voorbeeld van een persoonlijke reactie.
Ik wist niets anders te antwoorden dan: 'en onze mannen zullen blij zijn ons weer te verwelkomen'.

Wat een mooi thema om mee te oefenen. Het zal vast overdreven klinken voor onze nuchtere oren, maar aan alles moet je wennen toch?
Laat ik een eerste aanzet geven: Ik hoop dat de ogen die deze blog lezen de boodschap ervan in het hart mogen verankeren.

donderdag 22 november 2018

Kerkasiel


Zondagavond 18 november, gedurende de laatste twee uren van mijn geboortedag mocht ik de dienst verzorgen in de Bethelkapel in het kader van het kerkasiel dat al drie weken gaande is.

Ik had één van mijn labyrintdoeken meegenomen die een groot deel van de vloer vulde.
Als thema had ik gekozen: ‘het labyrint lopen als een bewegend gebed’.
Met 16 mensen zaten we in een halve cirkel rond het labyrint.
We zongen korte gebeden, mantra’s in verschillende talen en ik las teksten voor van Etty Hillesum, Kahlil Gibran en Angaangaq .
Een bezoeker vroeg of hij een passend gebed mocht voorlezen over voetstappen in het zand. Aansluitend vroeg een opvallend uitziende man die veel aandacht vroeg, of hij ook een gebed mocht zeggen, uit zijn eigen cultuur. Natuurlijk mocht dat. Wat zou er komen?
Hij ging als een echte Indiër op de grond zitten in meditatiehouding en begon in zijn moeders taal een gebed te prevelen eindigend met Shanti Shanti. Daar had ik een aanknopingspunt want ik had Indiase mantra’s dus ik zette een Shanti mantra in, waarop hij hevig knikte.

Voordat we het labyrint in gingen, zongen we “Ana Elna Refana La’, een Hebreeuws gebed dat Mozes sprak voor zijn zieke zuster Miriam. Dit lied zouden we blijven zingen, gedurende de hele loop.
Toen was het tijd om het labyrint te lopen, op sokken.
Dat was schrikken voor deze man want hij moest zijn laarzen uitdoen als hij ook wilde lopen, en hij zei dat zijn voeten stonken. Tja, dat was dan maar zo. Zijn laarzen zette hij in een hoek, en hij sloot aan achter de mensen die al in het labyrint liepen.
En zoals één van de bezoekers mij de volgende dag zei: het leek of de manier van lopen van deze man een weerspiegeling was van zijn leven: hortend en stotend, dan weer snel, dan weer langzaam, soms springend van het ene naar het andere pad, om zich heen kijkend waar hij was, en toen hij eruit was gekomen, ging hij naast me op de grond zitten in kleermakerszit. Ik drumde en zong Ana Elna.
En we waren met alles dat er was, met elkaar, met de muziek, met de geur…..

Een andere vrouw vertelde mij de volgende dag dat zij als laatste terugliep, zich realiseerde dat ze alleen liep, daar van alles van kon gaan vinden, maar dat er toen iets in haar veranderde waardoor ze zich kon overgeven aan haar rustige tred en zich gedragen voelde door de mensen om haar heen.

We zongen ‘Als alles duister is’ en de één na de ander stond op en ging om het labyrint staan. Het was alsof we het licht, het lichtend vuur, de kerk inzongen.
We sloten af met een Iers zegengebed: ‘May the road rise to meet you’, voor elkaar, voor de familie, deze kerk en de wereld.
De man ging niet meer zitten tijdens dit lied, hij liep heen en weer, pakte op een gegeven moment zijn jas en liep naar de deur, bleef daar staan, keek om, terwijl wij hem toezongen:
‘and until we meet again, may God hold you in the palm of his hand’.

Deze doorlopende dienst geeft ons allemaal onverwachte geschenken.

Marion Kuipéri    www.ruimtevoorrituelen.nl


dinsdag 2 oktober 2018

Women's Wage Peace

Ruim twee jaar geleden hoorden we van een organisatie in Israël waarin Joodse en Palestijnse vrouwen zich hebben verenigd en vredesactiviteiten organiseren, vaak bij de grensgebieden maar ook in Jeruzalem.
De organisatie Women's Wage Peace (WWP) pleit voor het bekomen van een eerbaar, bilateraal, aanvaardbaar, diplomatiek vredesakkoord tussen Israël en Palestijnse gebieden, met betrokkenheid van vrouwen in alle fases van onderhandeling, besluitvorming en peace-building.

Eén van de grootste initiatieven van WWP was de March of Hope in oktober 2016. Deze vertrok vanuit het noorden van Israël, bij de grens met Libanon, en kwam twee weken later aan in Kasser Alyahood, een heilige plek in de woestijn bij Jericho. Op deze plek zijn zowel Israëliërs als Palestijnen welkom, hetgeen uitzonderlijk is in Israël. 5000 Palestijne en Israëlische vrouwen en mannen kwamen hier samen om elkaar te omarmen, te zingen en te dansen. Het was een enorm succes.
De clip hierover en het beroemde lied 'Prayer of the mothers' ging de wereld over.
Kijk en laat je raken, bij 1.48 zie je een toen 93-jarige vrouwe meelopen die dit jaar weer meeliep: https://www.youtube.com/watch?v=YyFM-pWdqrY

Een jaar geleden hoorden wij, drie vriendinnen, deze uitnodiging: de dochters van Sarah en de dochters van Hagar komen samen, en de dochters van Maria zijn welkom. Praktisch gezien bleek het niet meer mogelijk op zo'n korte termijn te gaan, maar het zaadje was gelegd en groeide uit tot een reisplan, dat dit jaar op 10 september realiteit werd. We reisden af naar Israël, ieder met onze eigen wensen die we bij elkaar hadden gelegd om een mooi reisplan te maken. Onze gemeenschappelijke wens was aan te sluiten bij de vredesloop op 20 september, een internationale dag voor de vrede.
Bij de Jaffa Gate verzamelden we, waar we kennismaakten met verschillende vrouwen van de organisatie en met vrouwen die zich verbonden voelden met dit initiatief. Het viel me op dat er veel ontwikkelde vrouwen bij waren die zich niet snel laten afschepen. "We don't have the privilege to give up', zei één van de initiatiefneemsters. Er is teveel geweld geweest en ze gaan net zolang door tot er een akkoord is bereikt.
Op het verzamelplein werd iedereen welkom geheten, werd er gezongen en was er een drumcirkel om de sfeer er goed in te krijgen. Toen startte de loop naar het Independance Parc, met 4,5 duizend vrouwen en mannen. Regelmatig draaide ik me even om zodat ik alles goed in me op kon nemen. Veel borden waren te zien onderweg met de tekst:
"religious and secular women demand a political agreement".
Wegen waren afgezet, uit het hele land waren bussen met vooral vrouwen gekomen. Onderweg sloten er mensen aan toen ze hoorden waar het over ging. De Palestijnse vrouwen waren ver in de minderheid -zij hebben meer drempels te nemen en moeten toestemming krijgen om Jeruzalem in te mogen-  maar in de organisatie was het wel gelijk verdeeld.
Op het plein werd op het podium steeds in het Hebreeuws en in het Arabisch gesproken, èn gezongen. Er klonken persoonlijke verhalen van Joodse èn Palestijnse vrouwen, er waren muzikale optredens, en met name Jael Deckelbaum, een bekende Israëlische zangeres, hield de energie erin.
Tot slot zongen we een drie-stemmig 'We shall overcome' in drie talen.
Het was geweldig om erbij te zijn en het stemt hoopvol dat de organisatie groeit en ook jonge mensen zich hiermee verbinden.

Dit is een Nederlands artikel van maart 2018 waaruit ik informatie heb gehaald:
https://www.mo.be/interview/women-wage-peace-wij-stoppen-niet-tot-een-vredesakkoord-bereikt

vrijdag 7 september 2018

Anna of Sint Anna

De beschermheilige van Bretagne is Anna, of Sint Anna, de moeder van Maria en de grootmoeder van Jezus. Nergens ben ik haar zo vaak tegengekomen als in deze streek, in kleine kapelletjes en in grote kerken.
Meestal is ze een 'vergeten vrouw' en krijgt ze weinig of geen aandacht. Dit heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat ze in de bijbel niet wordt genoemd, wel in apocriefe geschriften. Tot mijn vreugde is dat in Bretagne niet zo: hier is ze volop aanwezig.
het wordt dan ook steeds leuker om de kapelletjes te bezoeken en te ontdekken of er een beeld of raam van haar te vinden is.
Op andere plekken wordt Sint Anna regelmatig afgebeeld met Maria en Jezus (Anna te Drieën of Annatris), en soms zoals in het Catharijne Convent met haar hele familie. Hier vond ik haar vaak afgebeeld samen met Maria terwijl ze een boek (de bijbel?) in haar hand heeft en Maria onderwijst, teken van hun ontwikkeling.

In de afgelopen jaren ben ik me steeds meer verbonden gaan voelen met haar. Mijn tweede naam is Anna (mijn eerste duidt op Maria, mijn derde op Christus). Van een vriendin kreeg ik het boek: Anna, grandmother of Jesus, dat ik heb verslonden. Anna kreeg meer dan een gezicht, ze kreeg haar rechtmatige plek als Mater familias, die de weg heeft helpen bereiden voor de komst van de Messias, en dit wist ze heel goed.

Er is een beroemd bedevaartsoord in Bretagne, genaamd Ste-Anne-d'Auray. In de vroege Middeleeuwen zou daar een kapel hebben gestaan ter ere van haar. Het verhaal gaat dat ze in 1625 verschenen is aan een boer, Yves Nicolazic die op haar aanwijzingen een oud houten beeld van haar opgroef. De plek groeide uit tot een bedevaartsoord, en rond 1870 is er een basiliek gebouwd.
Deze basiliek had niet de fijne en ruimer voelende energie waarop ik had gehoopt en die ik wel in kleine kapelletjes vond. Daar zong ik regelmatig voor haar, vooral als er geen andere bezoekers waren, en als de akoestiek een beetje meewerkte was het al snel mooi.

Op de terugweg naar huis, kwamen we langs Chartres, daar kan je niet zomaar voorbijrijden. Daar staat ze, levensgroot, bij het noordportaal, temidden van oud-testamentische profeten. Ik zoek haar altijd op daar en iedere keer raakt ze me weer.
Volgende week zal ik de Heilige Annakerk in het oude Jeruzalem weer bezoeken, die wereldberoemd is vanwege haar prachtige akoestiek, en waar je als toerist 'gewoon' mag zingen. Ik ga mijn schroom overwinnen en haar bezingen, Sint Anna. Ik denk met 'Ancient Mother'.

Ancient Mother, I hear you calling
Ancient Mother, I hear your song.
Ancient Mother, I hear your laughter
Ancient Mother, I taste your tears.




vrijdag 3 augustus 2018

Zomaar een middag mantrazang

De laatste mantrazang-middag voor de zomervakantie.
Veelvuldig onderling gepraat, er zijn in de loop der jaren veel levensgebeurtenissen uitgewisseld, waardoor er een band is ontstaan tussen de deelnemers onderling.
We zitten in een grote kring rond een 'altaar' waarop de vier elementen, de vier windstreken uitgebeeld zijn. Langzaam wordt het stil en starten we met een meditatie.
Als de mantra 'Ik ben' klinkt volgt er een bad van engelengeluid: het klankklokje gaat rond bij iedere deelnemer.
Dan gaan we zingen, langzaam startend en opbouwend in energie, en we 'reizen' de wereld rond middels onze mantra's: van India, met een sprong langs Afrika, via Noord Amerika naar Europa. Een mantra over water mag niet ontbreken in deze ongekend warme tijd.
Allerlei instrumentjes liggen verspreid op de grond en worden regelmatig gebruikt. Inmiddels zijn er een paar vrouwen die graag op de drum begeleiden, wat ons gezang nog meer bodem geeft.

Dan starten we een zegenlied, om ieder voor deze komende weken een blessing mee te geven. De melodie van dit lied is ontstaan in Israël, aan het meer van Galilea, de tekst kwam bij thuiskomst.
Om de beurt spreekt iemand uit waar hij of zij een zegen voor wil, en dan zingen we daarover. Bij iedere deelnemer is de tekst iets anders omdat we steeds andere namen invullen en zingen.
De vrouwen die er deze middag niet bij zijn, bezingen we een keer apart, zodat ze toch met ons verbonden zijn.
Zo gaan we vol van de zegeningen die we hebben gezongen weer naar buiten.. Naar vakantie-oorden. Naar een hitte-golf in eigen land. Naar onze lasten en vreugden...

Het zegenlied  'Blessed Be':

Blessed be the circle, blessed be this place, blessed blessed blessed be
Blessed be the women, what they’re meant to be, blessed blessed blessed be
Blessed be our daughters, blessed be our sons, blessed be
Blessed be our wisdom, blessed be our womb, blessed be


dinsdag 10 juli 2018

Het geschenk van de dood

Laatst was ik bij een vriendin wiens moeder kortgeleden was overgegaan.
Het had veel meer impact op haar dan ze van te voren had verwacht. En wat mooi was, het lukte haar om in de rouw 'te stappen', het verdriet en alles eromheen toe te laten, niet wetend hoe diep ze zou 'vallen', waar het toe zou leiden en waar het uit zou komen. Het enige dat ze wist en dat ze volgde was dat ze hieraan moest toegeven, om heel te worden.
Oude herinneringen dienden zich aan, ze moest naar haar geboortedorp, en lopen....daar, de aarde voelen. Ze vertelde me dat het als een nieuwe geboorte voelde.
Haar hele leven was ze volop bezig met spirituele thema's, ze werkte ook in die sector.
Veel van haar werkzaamheden had ze op een laag pitje gezet, en ze ging niet meer naar bijeenkomsten waar ze ervoor altijd aanwezig was.
'Ik kan niet anders', zei ze.
Ik reageerde spontaan met :'Dat is het geschenk van de dood'.
En schrok er eerst even van, wat zeg ik nou?
Het overgaan van dierbaren, het zelf in het aangezicht van de dood leven, maakt dat je dicht bij jezelf komt, en heel goed kan voelen wat niet en wat wel goed voor je is.
Soms, vaak zelfs, bestaat dat lange tijd uit niets ondernemen, de stilte ingaan, de natuur, vul maar in.
Wat ook opvallend was, is dat deze vriendin zei dat ze zich niets aantrok van de mensen om haar heen. Het merendeel begreep niet dat ze zo 'van de kaart' was en zoveel ruimte voor zichzelf nam.
Alles wat niet onder ogen is gezien, niet is gevoeld, dient zich in het aanzien van de dood aan.
Dan nog heeft een mens de keus het aan te gaan of niet.
En daar is moed voor nodig, vaak meer dan we beseffen.
Deze vriendin ging het aan, voelde dat het nodig was 'oude' ervaringen alsnog toe te laten in haar herinneringen om ze een plek te kunnen geven.
Ze wist, weet dat je op die manier een heler mens wordt.
Als je op deze wijze naar al je gevoelens durft te kijken in een tijd van rouw en afscheid, dan kan de dood ook als een geschenk gezien worden.