zaterdag 10 februari 2018

Anders kijken



Anders kijken

In het winkelcentrum in de buurt waar ik vaak kom, doe ik veel, leer ik veel.

Als ik rondloop met de blik: ‘We zijn allemaal geestelijke wezens’, kijk ik heel anders naar de mensen om me heen, of het nu chips etende scholieren zijn, moeilijk lopende ouderen of somber kijkende leeftijdgenoten.
Ik kan dan voorbij het dagelijkse gedoe kijken en er valt veel weg tussen hen en mij.
Kijken met de gedachte dat we allemaal geestelijke wezens zijn, laat veel irrelevants als het ware verdwijnen.

Wat ook kan gebeuren is het volgende, bijna andersom maar vanuit dezelfde bron:
Soms zie ik al die lichamen als vehikels die t vaak niet doen en steeds meer gaan rimpelen en kraken. We hebben het er maar mee te doen.
Ik zie ons dan als sterfelijke wezens, wiens lichamen maar zo kort strak, glad en lenig zijn.
Allemaal –tenzij we plotseling of op jongere leeftijd overlijden- gaan we vroeg of laat door het proces heen van ouder worden en daar mee dealen.
We zijn levende lijken, las ik eens, niet bedoeld als kritiek of ondermijning, maar als gegeven.
Vreemd genoeg verruimt dit beeld mijn blik.

Het is belangrijk goed te zorgen voor ons omhulsel, de tempel waar ons ik woont, en het is evenzeer belangrijk in het juiste perspectief te blijven kijken.
We hebben een lichaam, maar zijn het niet. We zullen het ooit een keer afleggen, en als dat aan het eind van ons leven daadwerkelijk gebeurt, is het klaar, af.
En mogen we dankbaar zijn dat het ons heeft gediend.
Voor sommigen meer, voor anderen minder.
En mogen we het eren, op onze eigen wijze.

donderdag 11 januari 2018

Zusterschap

In de Rode tent die ik iedere maand organiseer benoemen we dat we deze avond met elkaar in zusterschap doorbrengen, dat wil zeggen op een andere laag dan het alledaagse gepraat, delen en luisteren vanuit je hart, zonder oordeel, zonder advies (tenzij iemand er om vraagt), kwetsbaar durven zijn zonder ergens op afgerekend te worden, je veilig voelen, voelen hoe het is vrouw onder andere vrouwen te zijn.
Op steeds meer plekken heb ik zusterschap gezocht en gevonden, en vanuit deze ervaring en rijkdom tracht ik het zelf ook in te brengen.

Laatst was ik met een vriendin in Meijendel, waar we na een mooie ontmoeting afscheid namen bij de fietsenstalling. We omhelsden elkaar stevig, als dank voor de ochtend en in het besef dat het weer een tijd zou duren voor we elkaar zouden zien.
Iets hiervan moet haar geraakt hebben, de vrouw die net haar fiets naast ons had neergezet. We hoorden ineens de woorden: "Ik wil ook een knuffel".
"Wacht even", zei ik. Ik deed mijn spullen in mijn fietstas en stapte op haar toe, met open armen.
Na enige schroom gaf ze zich aan mijn omhelzing over.

Bij het vertrek zei ik tegen haar: "Dit is zusterschap, zoek ze op".

donderdag 14 december 2017

Zo te kunnen sterven

Best intiem, wat ik ga schrijven.

Zoals de mensen die mij kennen, weten, houd ik me mijn hele leven al bezig met de dood.
De dood als een gegeven dat in ons leven thuishoort al was het alleen maar omdat het het enige is waar we zeker van zijn in ons leven: op een dag ga je dood.

Ik heb een cursus 'Omgaan met je eigen sterven' gegeven waarin één van de onderzoeken met jezelf is: de manier waarop jij zou willen sterven, ongeacht of dit daadwerkelijk zo kan plaatsvinden, maar om je bewust te worden van je beelden hierover en dat er misschien meer keuzes mogelijk zijn dan je denkt.

Vorige maand waren mijn lief en ik een week op retraite voor (echt)paren om met elkaar verdieping te zoeken. Anders gezegd: een APK voor je relatie.
Het vond plaats in Drenthe, aan de rand van een prachtig natuurgebied.


Er is veel te vertellen hierover, maar ik wil me richten op één ervaring die voor mij een  nieuw licht wierp op het sterven.

Op de laatste dag werden we uitgenodigd in een oefening dicht tegen elkaar aan te gaan liggen, op onze zij, terwijl we elkaar aankeken. En we hoefden alleen maar te zeggen wat er op dat moment in onszelf omging, voelbaar was, of het nu ons lijf was dat we voelden of een gedachte die langskwam, of een emotie die opkwam, zonder oordeel, zonder reactie of commentaar op de ander. Stil zijn mocht ook, niets forceren, niets bedenken, gewoon zijn en delen als er iets in dat moment te delen was. Met je partner als getuige, die hetzelfde deed: vertellen wat er op dat moment was.
Het was niet de bedoeling hierover in gesprek te gaan.

Deze oefening wordt 'linken' genoemd, en kan ruimte geven aan jezelf omdat je alles mag benoemen, hoe klein of onbelangrijk ook, of juist groot, en daar dan helemaal in de stilte mee kunnen zijn.
Er was een tijdslimiet, die steun gaf, het duurde niet de hele ochtend, maar ook zeker niet 10 minuten. En daar zit de kracht van deze oefening, je blijft bij elkaar ook als je denkt dat het klaar is, of als je het saai vindt, of lastig, of ongemakkelijk, of heerlijk, tijd is tijd en dat is de afspraak.
En na verloop van tijd ervoer ik de schoonheid van deze ontmoeting, in het moment met alles wat er dan is.
Dat allemaal in mij mogen erkennen en benoemen.
In een sfeer van acceptatie en rust.
En ik realiseerde me: "Zo kunnen sterven, te kunnen overgaan, terwijl je helemaal in het moment bent, in het volste vertrouwen, wat zou dat mooi zijn".  Ook dit benoemde ik als onderdeel van de oefening.
Hoe mooi zou het zijn als we dit kunnen oefenen met elkaar, in schoonheid sterven, schoon in de dubbele betekenis.

dinsdag 7 november 2017

Onze Vader Onze Moeder

Twee jaar lang al volg ik een meditatiecursus, waarbij we ons af en toe een weekend lang onderdompelen in antroposofische meditatie.
Ik heb er al eens over geschreven, toen we een weekend met het thema 'Gestorvenen' hadden.
Dit keer was het thema het 'Onze Vader', nu niet direct een thema dat bij mij bovenaan mijn lijstje staat, maar ook weer niet zo besmet dat ik veel weerstand voelde. Door de kwaliteit van de andere weekenden ging ik dit keer ook.

En er ging een wereld voor me open.
Wat een diepgang en kracht heeft dit door de geschiedenis beladen geworden gebed in zich.
Het kosmische verbonden met het aardse.
Op vele manieren hebben we hierop gemediteerd, met onze chakra's, met onze aura lagen, bewegend, buiten in de natuur, op een innerlijk probleem gericht.
Veel handvatten heb ik meegekregen om met dit gebed te 'werken'.
Ik heb zelf gelukkig niet zo'n last van het woord Vader, omdat het voor mij veel meer om de oorsprong gaat en dat voor mij ook voelbaar is.
In het weekend sprak ik een vrouw die het oorspronkelijke gebed (Abwoen) in het Aramees uit het hoofd heeft geleerd, juist door de oorsprong ervan. We spraken over de oer betekenis van de symbolen ervan.
Jezus heeft het volgens mij ook over 'Vader, Moeder' gehad. (In het boek van Claire Heartsong wordt dat ook consequent aangegeven.) Dus innerlijk zeg ik er vaak 'Moeder' achteraan.
.

Thuisgekomen heb ik het Onze Moedergebed van Valentin Tomberg erbij gepakt en meegenomen in de meditatie.
En tot mijn verrassing voelde dat anders: waar het Onze Vader vanuit de kosmos in ons aardse lichaam werkt, werkt het Onze Moedergebed vanuit de aarde omhoog door ons heen.

Omdat dit gebed veel minder bekend is, deel ik het hier.
Ik ben bezig er een lied van te maken.



Het  “Onze Moeder”  gebed

Onze Moeder, Gij die zijt in het hart van het aardse rijk,

Moge de heiligheid van Uw naam op nieuw in onze herinnering schijnen.

Moge de ademtocht van Uw ontwakend koninkrijk
de harten warmen van allen die thuisloos rond wandelen.

Moge de opstanding van Uw wil eeuwige trouw vernieuwen
(ook) tot in de diepten van de fysieke substantie.

Ontvang deze dag de levende herinnering aan U vanuit mensenharten,
die U vragen om vergeving , omdat wij Uw naam vergeten waren,
en die bereid zijn te strijden tegen de verzoeking,
die U in het hart van de aarde heeft doen terugtrekken.

Dat door de Daad van de Zoon de onmetelijke pijn van de vader wordt gestild
door de verlossing van al het zijnde uit de tragedie van Uw terugtrekking.
                     
Want van U is het thuisland
en het al-erbarmen
voor alles en iedereen in de cirkel van het Al.

AMEN

Valentin Tomberg



 


maandag 9 oktober 2017

Student creëert eigen overgangsritueel

Onlangs is mijn zoon afgestudeerd, met vlag en wimpel, en hij heeft het voluit gevierd.
Een baan heeft hij ook al, per 1 december heeft hij geregeld en niet eerder want ervoor had hij nog het een en ander te doen, af te ronden. Zo is hij nu nog voorzitter van de lustrumcommissie van de studievereniging, waar in november het 100 jarig bestaan van wordt gevierd. Meteen een mooi afscheid voor hem, deze laatste klus in studentenland.
En wetende dat er vanaf december een ander leven voor hem zal starten, heeft hij de fiets gepakt en is vanaf zijn huis in Rotterdam afgezakt naar het zuiden, door weer en wind, tentje achterop, en kilometers maken.
Hij hield ons op de hoogte via de app, soms haalde hij de volgende grote stad, soms niet, en moest hij een camping zoeken in de kou, dat zal niet alleen maar leuk zijn geweest.
Afgelopen week kwam er een app met een foto van de kathedraal van Chartres. En wie mij kent, weet dat ik dat heel leuk vind! Hij is op mijn verzoek in 'mijn hotel' gaan overnachten, groeten met de vrouw van de receptie werden over en weer uitgewisseld, en er was een celloconcert in de kathedraal, de bofferd.
Aanstaande woensdag ga ik hem tegemoet, in Laon ontmoeten we elkaar. we gaan twee dagen samen zijn reis afsluiten en rijden dan terug.
Zonder het deze woorden te geven, heeft hij zijn eigen overgangsritueel gecreëerd: afscheid van zijn  studentenleven, nu in de transitie van het één naar het ander, en straks de nieuwe stap in de maatschappij. Chapeau!

zondag 10 september 2017

Heilige grond

Laatst werd ik weer geïnterviewd voor Den Haag Centraal, nu voor de achterpagina. De vraag werd gesteld wat een goeie meditatieve plek is in Den Haag, waarop ik meteen antwoordde dat dat de vloedlijn is, waar veel prana, levensenergie is.
Op deze strook tussen land en zee, dan weer zee, dan weer land, gebeuren bijzondere dingen en spoelt er van alles aan. Laatst zagen we een zeehond die even kwam uitrusten. We vinden en ervaren er mooie dingen.
Het is tevens de plek waar ik mijn labyrinten maak die mensen komen lopen.
Deze plek werd laatst door een vrouw die bij mij een labyrint had gelopen, heilige grond genoemd. Dat raakte me want zo voelt het ook.
Met elkaar betreedt je een ruimte met een andere sfeer, een heilige ruimte waar voor jou mag gebeuren wat op dat moment kloppend, nodig, wenselijk is. En omdat iedereen met veel toewijding aan het lopen begint, wordt het labyrint gewijde ruimte, heilige grond.
Innerlijk vinden bij de mensen regelmatig grote veranderingen plaats, inzichten worden ontvangen, antwoorden van binnen gehoord en besluiten genomen.

Den Haag heeft meer Heilige grond erbij gekregen, in de zin van twee labyrinten in Kortenbos en de Paleistuin. Deze laatste plek wordt op woensdag 20 juni officieel geopend. Kun je een heilige ruimte officieel openen? Is het er dan ineens?
Heilige grond wordt het door aandacht en toewijding, groeiend met de jaren.
Heilig betekent heel, een plek die heel maakt, waar je jezelf als heel kunt beleven.

Tot slot: iedere plek die je met aandacht betreedt, iedere ontmoeting waar echt aandacht is, wordt helend, heilig. Alleen al het besef daarvan geeft de wereld een andere kleur.

donderdag 17 augustus 2017

Een nieuwe cd Sisterhood

Ze is er: de nieuwe cd met vrouwenliederen voor vrouwencirkels, Rode tenten en andere plekken waar vrouwen samenkomen en willen zingen of luisteren naar muziek die past.
Er kwamen twee bewegingen samen: de eerste was dat ik vorig jaar op Lorelei de vraag kreeg of ik een nieuw Lorelei-lied wilde maken voor komend jaar. De tweede was dat een vriendin mij vroeg of ik wel eens had gedacht aan een cd met vrouwenliederen voor cirkels met vrouwen. Dat was net het duwtje om dit op te pakken.

Ik zocht en vond twee vrouwen die mee wilden zingen/spelen: Marianne van Asperen en Nannie van der Plaats. Het werd een spannend en creatief proces, met enige tijdsdruk omdat ik de cd graag wilde meenemen naar het Loreleifestival. Ik had een lijst gemaakt met liederen die ik mooi vond, met enkele verzoekjes en met eigen nummers, en we zijn met z'n drieën aan de slag gegaan: oefenen, overleggen hoe en wat, en vooral zingen waar we alle drie van genoten.
Voor een aantal liederen was meer volume gewenst dus heb ik nog een paar vrouwen erbij gevraagd: Conny van Leeuwen, Jeanne Lendfers en Frédérique Buijs, die de tweede opnamedag kwamen meezingen.
De opnames vonden bij mij thuis plaats door Taco Fens, die mijn vorige cd's ook heeft opgenomen.
Immer opgewekt zet hij alles klaar, test het, neemt op, en dan nog eens, en geeft bescheiden maar duidelijk muzikale adviezen.
En ja, de uitvoering is ongekunsteld, hetgeen betekent dat er soms een stem kraakt, een tweede stem net even uitschiet waardoor je na een dissonant weer bij de harmonie komt, een gitaarakkoord even anders gaat. Dus geen gelikte sound, maar levensecht alsof je erbij bent.
De teksten van de liederen staan in het boekje en op mijn website.
Nashid Hendriks heeft, net als mijn eerder cd's, ook dit hoesje, het boekje en de cd weer op mooie wijze ontworpen. Het geheel heeft een Rode tent uitstraling, vrouwelijk, warm en feestelijk.
En nu is ze er, iets wat ik vorig jaar nog niet wist en wat niet op mijn lijstje stond.
Wat kan het leven mooi en anders lopen dan je bedenkt.

Aanstaande maandag ga ik het Lorelei-lied introduceren op het festival.
Van donderdag tot en met zondag ben ik er en gaan we een aantal liederen zingen die erop staan: onder andere een tweede korte Lorelei-mantra, een Maria lied (Nederlandse tekst gemaakt op Duitse canon voor de  Chartres reis) en Blessed-be. En vast nog meer.
Ik ben benieuwd wat jij ervan vindt.