woensdag 8 juni 2022

Vrede als dagelijkse oefening

In de mantragroep zingen we regelmatig over vrede in jezelf toelaten en vandaaruit vredevol leven en handelen.
Mooie woorden die zeker hun werking hebben als we ze zingen.
Het wordt een concrete oefening als er dichtbij dingen in je leven gebeuren die je raken. Enkele heftige gebeurtenissen brachten me van mijn stuk, en lieten me voelen dat het bewaren van vrede in mezelf een werkwoord is, een dagelijks werken. 
Het hoofd vindt er van alles van en schiet snel in oordelen en de vrede is dan ver te zoeken.
Regelmatig word ik 's nachts wakker en dan begint het te malen.
Ik heb ontdekt dat dan de ademhaling van Thich Nath Han heilzaam is. Ik adem in en kom tot rust, ik adem uit en glimlach. Dat vraagt volle concentratie omdat anders mijn gedachten het weer willen overnemen. Rust in, vrede uit.
En dankbaar kan ik dan wakker worden, omdat ik uiteindelijk weer in slaap ben gevallen en me gedragen heb gevoeld.

Uiteindelijk gaat het om liefde voor mezelf.
'Zorgdragen voor mijn eigen ruimte' zoals een vriendin het noemde.
Vandaaruit kan ik anderen liefhebben.

Vrede als werkwoord, zoals Iria het in een lied heeft verwoord:

'If we want peace, we have to be peace.

This is a practice, not a hope.' 

https://youtu.be/zHXGU3RiGiI  bij minuut 48, met dank aan Jasperina


zondag 24 april 2022

De kracht van zingen, van gedachten, van intentie.

In mijn mantragroepen zingen we regelmatig voor mensen die ziek zijn, mensen die terminaal zijn, voor gestorvenen, voor baby's die geboren worden of zijn geboren, voor jarigen ook, voor elkaar, maar ook voor vrede, voor politieke leiders, voor de aarde, de natuur. Het thema waar iemand mee komt, wordt ingevlochten in de middag. Dit geeft een verdiepende laag aan ons samenzijn en samen zingen. 

Het is voelbaar dat we met onze zang iets betekenen voor elkaar en voor de wereld. Regelmatig krijgen we dit ook terug; we horen dan dat (de energie van) ons zingen steunend was. 

Een zelfde kracht als zingen hebben onze gedachten en onze intenties die we uitzenden. Niet dat we mensen kunnen genezen want over het geheim van leven, ziekte en dood weten we maar weinig. Maar 'het' doet wel wat, in het veld van contact, van welbevinden, van heling, van bewustzijn.
We kunnen ons (te) klein maken, we kunnen ons ook (te) groot maken; de kunst is waarachtig te zijn en vanuit ons eigen midden te doen wat goed voelt.

 Laatst kreeg ik een nieuwsbrief van Inge van Keulen met een bijzonder verhaal dat ze deelde.
Ik deel het hier ook graag met jullie want het gaat over hetzelfde.

Mijn man en ik kregen afgelopen maand op een bijzondere manier te maken met corona. Het begon ermee dat een vriend op bezoek kwam en vertelde hoe zijn zus langere tijd in kunstmatig coma gelegen had. Zij had daar herinneringen aan, van duister, eenzaamheid en strijd. Na een poos zag ze een licht, als een soort ster en ze wist: 'Er denkt iemand aan me'. Familie, vrienden, leden van haar koor en mensen uit haar dorp, gaven elke avond hun positieve aandacht aan haar, en de priester in het dorp wijdde elke ochtend een mis aan haar op. Er kwamen steeds meer lichtjes bij in haar duisternis tot zich een ster van licht om haar heen vormde, waarmee ze zich gedragen wist in die moeilijke tijd.

 Dit verhaal raakte ons. Kort daarna hoorde ik dat een familielid van een zangleerling op de IC was gekomen. Edwin hoorde op zijn werk dit verhaal ook en kende via een tennisleerling deze familie indirect ook. Hij kreeg meteen de ingeving: 'Wij moeten zo'n lichtkring beginnen'. Hij vertelde mij dat, en ik voelde dat we dat inderdaad moesten doen. Ik verzamelde wat mensen bij elkaar en de volgende avond om 21.00 uur zaten we met een groepje in mijn werkruimte. 

 We hadden een foto van haar gevraagd en die stond in het midden. We maakten in stilte contact met haar, stuurden haar licht en positieve aandacht, en verder werkten we met zang, gebed of iets lezen voor haar, wat ieder maar in te brengen had, vaak kwam het vanzelf op wat te doen. 

 Het wonderlijke was, dat wij vrij makkelijk contact konden krijgen, konden waarnemen hoe het met haar ging. Het was een spannende reis, door zo mee te leven, hebben wij ook het verdragen van onzekerheid en het oefenen van vertrouwen op haar weg meegemaakt. We wisselden af en toe uit met haar man, hij de medische kant van de reis, en wij de zielsmatige kant. Toen wij hem vol blijdschap op de hoogte wilden stellen dat we hadden waargenomen dat ze weer in het leven geland was, had hij juist gemaild dat de intubatie verwijderd was.

 Deze meditatieve bijeenkomsten hebben veel in ons aangeraakt. We hebben toegang mogen krijgen tot een grote objectieve liefde. Ook eerbied voor het zielepad van een ander mens, verwondering hoeveel we kunnen met ons bewustzijn en ontroerde dankbaarheid om dit te mogen doen voor iemand. Vooral dat laatste, grote dankbaarheid.

De reden dat ik dit in mijn nieuwsbrief schrijf, is dezelfde als waar het mee begon. Wij hoorden een verhaal en kwamen daardoor op het pad van deze mogelijkheid. We kunnen op afstand zoveel voor elkaar betekenen in nabijheid en in heling. Wie weet inspireert dit anderen ook.


donderdag 10 februari 2022

Laten we ons verheugen

 Je verheugen, dat doe je op iets of over iets.

Er is bijvoorbeeld een gebeurtenis binnenkort waar je je op verheugt of een situatie waarover je je kunt verheugen.

Zonder aanleiding kun je je ook verheugen, leerde ik van Karlik, de hoofdpersoon in het boekje met de *gelijknamige titel.

 ‘Ga zitten, wij willen ons verheugen’ las ik, waarna de gnoom Karlik het volgende hierover vertelt: ‘ Wij geven ons dan gezamenlijk over aan een gevoel van dankbaarheid voor alles wat er op de wereld al goed en waar en mooi is geworden. Uit dit gevoel van dankbaarheid putten wij kracht voor nieuwe daden en voor het vertrouwen, dat ook datgene wat zich nu nog in een andere toestand bevindt, beter, waarachtiger en mooier kan worden. Zo kan elk van ons steeds beter de taak volbrengen die hem is opgelegd; dat geldt ook voor het werk dat wij gezamenlijk doen’.

Ik vond het een openbaring, dit idee, om letterlijk stil te staan, te gaan zitten en je te verheugen over wat goed is. Hoe zou de wereld er uitzien als we dit als gewoonte zouden gaan ontwikkelen.

Geen tijd is geen excuus.

Karlik heeft ook meteen een antwoord op de reactie van mensen die daar geen tijd voor zouden hebben: ‘Als we tijd hebben om te mopperen, hebben we ook tijd om ons te verheugen’.

Thich Nath Han, de onlangs overleden Vietnamese boeddhist, sprak in een lezing over ‘having picnic’  (https://www.youtube.com/watch?v=n6t_jXu6P70), waarbij hij volgens mij op hetzelfde doelt.

Stel je toch eens voor, zoals er koffie pauzes genomen worden, dat er ook momenten genomen worden om je allen of met elkaar te verheugen.

Ik heb het uitgeprobeerd, tijdens het wandelen van enkele etappes van het Pieterpad, onderweg even stilstaan en je verheugen.
Een wereld van innerlijk verschil maakt het.

 Stel je voor dat we dit in het onderwijs invoeren, in de politiek, op iedere werkvloer.

Alles begint bij het je voorstellen.

En het dan gaan doen.

Zullen we?

Wie doet er mee?

*Het boekje ‘Karlik’ s geschreven door Ursula Burkhard.

maandag 6 december 2021

Over werk, waarheid en perspectief

Langzamerhand verdwijnen mijn vaste wekelijkse activiteiten. 
Bij twee kan ik niet meegaan in de maatregelen van uitsluiting en controle,(ik zie me al bij de deur staan: jij wel, jij niet, zie je het voor je?) en de derde activiteit houdt op omdat de gemeente de subsidie aan een goed lopende vrijwilligersorganisatie per 1 januari stopt. 
Godzijdank heb ik een partner naast me met een vaste baan.

Boeiend gebeuren dit, wat wordt er van me gevraagd?
Met die vraag leef ik al een aantal dagen.
En het antwoord zou kunnen zijn: misschien wel niets.
Dit antwoord zal op een bepaalde laag zeker waar zijn.
Stop met doen, we ‘zijn’ te weinig, altijd maar bezig.

In ons leven zijn vele lagen, allemaal door elkaar, naast elkaar. 
Op een andere laag wordt er iets anders van me gevraagd. 
Waar luister ik naar? 
Wat is waar?
Welke keuzes maak ik? 

Er wordt veel gezegd en geschreven over wat waar is en wat niet. 
Wat is waarheid? 
Zeker in deze huidige tijd een interessante vraag die wat langer als vraag zou mogen leven.

Volgens Steiner, uitgewerkt in een boek door Albert Soesman*, hebben we twaalf zintuigen, waaronder de gedachtenzin. Dit zintuig is nodig om een gevoel voor waarheid te ontwikkelen. 
Gedachtenzin ontwikkel je door jezelf en anderen vragen te stellen, oprechte vragen, waardoor je inzicht krijgt, je inzicht verbreedt en verdiept. Je ontdekt dat er veel waarheden zijn afhankelijk van het perspectief van waaruit gekeken wordt.

 Alles wat in deze tijd gebeurt is ook vanuit verschillende perspectieven te bekijken. Daardoor kunnen zoveel mensen elkaar niet bereiken, niet begrijpen. 
En daar ligt nu juist de sleutel. De sleutel om een brug te vormen, om in verbinding te blijven: word nieuwsgierig, stel vragen als je iets niet begrijpt, houd je eigen oordeel en conclusie nog even achter, en luister met oprechte nieuwsgierigheid.

Wat ik verder ga doen, wat ik ga aanbieden of niet, de tijd zal het leren. 
Rituelen blijf ik begeleiden. 
En ik blijf zingen, want dat zingen goed is voor je ziel en je lichaam, dat ervaren velen met mij al jarenlang.

*https://www.christofoor.nl/boek/9789060384244/de-twaalf-zintuigen

donderdag 4 november 2021

Over de Jordaan

Ze hield van muziek, de mevrouw van kamer 4, had zelf veel gezongen in haar leven en vond het fijn als ik bij haar bed kwam zingen. 
Meteen toen ik binnenkwam zei ze: ’Ik houd vooral van christelijke liederen’. 
Ik zocht mantra’s met een spirituele betekenis en zong die voor haar, ze kende ze niet maar vond ze best mooi. ‘Kent u: Ik bouw op u mijn Heer?’ vroeg ze toen. Nee, moest ik bekennen. 
Het was haar lievelingslied in deze voor haar intense periode. 
Ik zocht hem op mijn mobiel op en we zongen hem samen mee. Aangezien ik geen akkoorden had, kon ik het niet met de gitaar begeleiden. 
Thuis had ze een boekje met deze liederen, waar ook akkoorden in stonden, zei ze, haar dochter zou ze vragen het de volgende keer mee te nemen.

De volgende keer lag het boekje klaar, psalmen en liederen met akkoorden. Ik kende er enkele uit mijn jeugd. Ik speelde en zong, ze genoot zichtbaar. 
Natuurlijk had ik ‘Ik bouw op u mijn Heer’ thuis beluisterd, met dit lied sloot ik af. 
In dit lied wordt gezongen over de vijand en ‘In ’t laatste uur zal ‘k zegevierend ingaan, in rust met U, die mij hebt voortgeleid’, zijn de laatste regels.

Toen vertelde ze me waarom dit lied haar zo’n steun gaf. 
‘Weet je wat de doods-Jordaan is?’, vroeg ze me. Dat is het water dat je over moet gaan om bij de hemelse Vader te komen. Onderweg kom je de vijand tegen op je pad, daarom vraag je de Heer om kracht en ga je niet alleen. 
Het boekje mocht ik houden, waarbij ze de hoop uitsprak dat ik het vaak zou gebruiken.

De week erop zei ze bij binnenkomst: ‘nu mag je helemaal zelf weten wat je speelt’. 
Ik zong een lied uit Taizé over Jezus die bad in Getsemané, en een mantra met de woorden: Maranatha. 
Ze wist precies wat het betekende en nam de muziek met ogen dicht in zich op.

De week erop was ze te moe, ze legde haar hand op mijn arm en zei: ‘dankjewel voor alles’. 
De dag erna kwam het bericht van haar overlijden in het bijzijn van haar vele kinderen.

Ik ben er zeker van dat haar sterke geloof haar kracht heeft gegeven bij het overgaan van de doods-Jordaan. 

zondag 3 oktober 2021

Walk of Wisdom

6 t/m 12 september liep ik de Walk of Wisdom, een mooi uitgezette wandeling van 136 km rond Nijmegen. Voor ik op pad ging, ben ik twee keer gezegend, door mijn mantragroep met lied en tekst, en daarna aan de vloedlijn door Elly. Met een Yantra ketting van een dierbare groep vriendinnen om mijn hals, veel appjes met wensen, was het een mooie start van een onvergetelijke week met mezelf.

De Stevenskerk in Nijmegen is een mooie plek om te starten en weer aan te komen, je wordt bijgeschreven als pelgrim en de foto bij het symbool van de route is al traditie.
Wat is de natuur toch prachtig en helend. Fijne onderkomens in trekkershutten of bij vrienden op de fiets, mooie ontmoetingen met Martine, Karin van Dijk en Lilian Tan, en vele onverwachte leuke en ontroerende gesprekjes onderweg. Fijn om in stilte te lopen, te zingen als ik zin had, te rusten als ik moe was. De rugzak, aanvankelijk een 'last' werd steeds meer een 'maatje', alles wat ik nodig had op mijn rug. Het gaf een beschermend gevoel.
Namen als de Duivelsberg, de Heksendans, het Reichswald riepen van alles op, maar de energie was licht. In het Reichswald, waar vele duizenden soldaten zijn omgekomen in WO2, hebben Martine en ik 'Return again' gezongen.
Topper was voor mij de Sint Jansberg, een soort droomvlucht (de Efteling) in het echt, ik weet zeker dat er elfen en kabouters waren al kon ik ze niet zien.
Aan de lapjes-of koortsboom bond ik alle meegegeven stukjes stof en zong ik een lied van heling.
Het was open dag op de Tempelhof in Winssen toen ik daar langs kwam, hoe leuk, het kunstenaarsduo Huub eb Adelheid Kortekaas heeft het symbool van deze route, de zaailing, ontworpen.
Dankbaar voor mijn lijf dat dit nog steeds kan en voor een dierbare ervaring rijker.

maandag 16 augustus 2021

Afscheid van een fase

 

'Massage voor elk stadium van moederschap', staat er op haar website.

Nu ook de jongste het ouderlijk nest heeft verlaten, voelde ik het verlangen naar koestering van mijn lijf, eren van mijn moederschap-in-het-lijf, zacht en dankbaar zijn naar mijn buik en deze door een andere vrouw te laten aanraken.

Mechteld bleek vooral zwangere -  en pas bevallen vrouwen te masseren, maar stond meteen open voor mijn vraag.

Ik kon van alles kiezen: bij mij thuis of in haar praktijk, met partner of alleen, massage door  een of twee vrouwen, een rebozo ritueel. Uiteindelijk koos ik om naar haar praktijkruimte te gaan, alleen, intiem en stil.

De dag zelf heb ik me uitgebreid voorbereid, heerlijk lang onder de douche, een luxe die ik niet meer mag van mezelf, die dag wel. Toen 21 jaar geleden de weeën van onze jongste zoon waren begonnen, stond ik op dezelfde plek onder het warme water, eindeloos lang; deze herinnering kwam spontaan boven.

Ik schreef, puzzelde, deed vooral wat ik fijn vond, en besloot te gaan wandelen naar de praktijk van Mechteld, 40 minuten door de regen.

De praktijkruimte deelt ze met een vroedvrouw, dus ik kwam zonder het te weten in een setting vol van startende moederschaps-energie, toeval?

Drie kaarsjes brandden er, ik heb drie zonen, toeval?

Ik trok een kaart met nummer 28, mijn lievelingsgetal, toeval?

Mechteld heeft ook drie zonen, toeval?

 

De uitdaging voor mij zou zijn me helemaal te ontspannen, steeds meer te zakken in overgave en mijn ‘hoofd uit te zetten’. Nog niet zo makkelijk, maar de zachte muziek hielp. Mijn rug, mijn schouders mochten ‘uitrusten’, ontvangen, en heerlijke geoliede handen deden ‘het werk’. Soms hadden we een korte uitwisseling, meestal was het stil en kon ik meegaan in het eren van mijn lijf.

Mijn ouder wordende benen die ‘bewonderd’ werden door jonge handen, vermoeide voeten die het heerlijk vonden aangeraakt en gekneed te worden.

Als afsluiting werd mijn buik gemasseerd met ronde bewegingen, ik kon bijna voelen dat haar handen contact hadden met mijn baarmoeder.

Ter plekke, op de tafel, kreeg ik het idee om een rode tent te organiseren waarin we elkaars buik masseren en eren.

Zo eenvoudig is het dus, eren.

Niks geen poespas of verheven sferen, aards, respectvol, in zachtheid, van vrouw tot vrouw.

Ik kreeg een zakje vrouwenkruiden mee voor een yoni-stoombad, wat ik diezelfde avond heb gedaan, heerlijk warm.

 

Dit schreef ik op Facebook:

Een intensieve, confronterende, dagelijks zorgende, altijd klaarstaande, troostende, gebroken nachten hebbende, jaren-naar-en-van-school-fietsende, bruisend-van-leven genietende, tijgerinnen 😉, lerende, dankbare en vervullende fase is afgesloten. Het was heerlijk, dank Mechteld Last

Panta Rhei, altijd weer, de stroom gaat verder, vol nieuwsgierigheid...