woensdag 11 april 2018

Karma vanuit de toekomst


In het boek ‘Kiemen voor een spirituele cultuur’, worden boeiende biografische schetsen getoond van 12 antroposofen in de 20 eeuw.
Een toegankelijke manier om de levensloop te volgen van bekende personen van het eerste ‘sofische’ uur.

Eén van de coryfeeën is Ita Wegman, de arts met wie Steiner veel heeft samengewerkt tijdens de laatste jaren van zijn leven. In de biografische schets over haar spreekt de schrijver over een oerschema van de menselijke biografie: de eerste 21 jaar werken voornamelijk krachten uit het verleden, in de periode van 21 tot 42 jaar werken krachten uit het heden, en in de jaren na het 42e jaar werken vooral krachten vanuit de toekomst.

Ik vind het een mooie manier om naar het leven in het algemeen te kijken, en ook naar mijn eigen leven. Zo werken in je jeugdjaren krachten uit het verleden, dus dat waarmee je je hebt uiteen te zetten, waarvan je te leren hebt. Je komt op elkaars pad, en in het beste geval groei je aan en leer je van elkaar. In het slechtste geval heb je een leven lang nodig om je jeugdervaringen te verwerken. En meestal zal het daar ergens tussenin zitten en leer je met vallen en opstaan je eigen weg te kiezen.

Dan werken krachten uit het heden in de jaren dat je het maatschappelijke leven instapt, gaat werken, een gezin of een andere relatie vormt. Het zijn de jaren waarin je ontdekt wat je wilt doen, wilt bijdrage. En met meer of minder omwegen, meer of minder bewustzijn vind je een vorm die bij jou lijkt te passen. Het zijn de jaren van expansie, van actief zijn, van groei, van ondernemen, van groot denken, van verwerken wat in die eerste fase niet heeft gewerkt voor jou.

En dan kom je vroeg of laat tot het besef dat er nog van alles gedaan wil worden en vraag je je af hoe dat allemaal moet, en wanneer, en in wat voor vorm.
Zo leef ik al een tijd met de wens meditatie en zingen rond en met overledenen aan te bieden. Het roept, en dan remt het weer, is het al het juiste moment?
In het artikel lees ik dat dat krachten vanuit de toekomst zijn. Dat je een start kan maken met wat je aan impulsen in je voelt leven, dat je voorzichtig stappen mag zetten op ‘het nieuwe’, op de nog te ontdekken gebieden die roepen. En dat er niets verloren is als het niet meteen lukt, of nog niet de vorm of inhoud heeft die je voor je ziet.

Het geeft mij rust, opluchting en vertrouwen dat wat wil komen, echt wel ontwikkeld gaat worden. Is het niet nu al kant en klaar, dan in een volgende incarnatie.

dinsdag 13 maart 2018

Orgaandonatie

Mijn jongste zoon die 18 is geworden, kreeg van de overheid een brief over orgaandonatie, met de vraag of hij donor wil worden.
Word jij ook een held? was de tendens van de brief.
Nu weten we dat er een tekort is aan donoren en dat de overheid mensen wil stimuleren donor te worden. Maar om op deze wijze op het gevoel van jongeren te werken, vind ik niet juist.
Hoe kan je nu als jongere een beslissing nemen als niet verschillende kanten worden belicht?
Waarom doet de overheid zo bagatelliserend over hersendood, alsof je dan al dood bent en het niet meer gekeerd kan worden? Het hart klopt nog en de organen werken nog.
In het boek over orgaandonatie ('waarom wel, waarom niet?') door Hans Stolp staan schokkende getuigenissen, van mensen die na hersendood te zijn verklaard, weer zijn bijgekomen.Net als bij BDE's (bijna-dood-ervaringen) weten mensen woordelijk wat er is gezegd, maar konden ze niet reageren.
We weten veel te weinig over wat er na het overlijden gebeurt op spiritueel gebied. Omdat dit snel naar het gebied van geloven wordt verbannen, krijgt dit verder niet de aandacht die het verdient.
Ondanks ervaringen van mensen die veranderd zijn na een orgaandonatie, blijft de discussie gericht op tekorten, menslievendheid, egoïsme (als je geen donor wilt worden) en verlenging van het aardse leven.

Het gesprek kan in een breder perspectief komen als we de volgende vragen mee zouden nemen:

Mogen we de spirituele kant van orgaandonatie erbij betrekken, voor de donor en voor de ontvanger?
Mogen we een keer hardop zeggen dat er misschien voor alles een tijd is, zonder voor God te willen spelen?
Mogen we grenzen aangeven, tot hier en niet verder?
Bestaat respect voor het leven alleen uit zo lang mogelijk het leven willen verlengen?
Mogen, kúnnen we onbevangen luisteren naar ervaringen van mensen die zijn 'teruggekomen' uit een coma? En van mensen die zijn veranderd na een orgaandonatie?
Mogen we de mogelijkheid van een andere manier van leven na ons aardse overlijden eens overwegen, en dan opnieuw naar orgaandonatie kijken?


Wat ik tot nu toe mis is informatie van bronnen die geen belang hebben bij wel of geen donatie. Pas nadat kennis genomen is van verschillende visies en ervaringen, kan je een weloverwogen keuze maken.
Dat is op een volwassen manier kiezen en zo neem je je burgers echt serieus.





zaterdag 10 februari 2018

Anders kijken



Anders kijken

In het winkelcentrum in de buurt waar ik vaak kom, doe ik veel, leer ik veel.

Als ik rondloop met de blik: ‘We zijn allemaal geestelijke wezens’, kijk ik heel anders naar de mensen om me heen, of het nu chips etende scholieren zijn, moeilijk lopende ouderen of somber kijkende leeftijdgenoten.
Ik kan dan voorbij het dagelijkse gedoe kijken en er valt veel weg tussen hen en mij.
Kijken met de gedachte dat we allemaal geestelijke wezens zijn, laat veel irrelevants als het ware verdwijnen.

Wat ook kan gebeuren is het volgende, bijna andersom maar vanuit dezelfde bron:
Soms zie ik al die lichamen als vehikels die t vaak niet doen en steeds meer gaan rimpelen en kraken. We hebben het er maar mee te doen.
Ik zie ons dan als sterfelijke wezens, wiens lichamen maar zo kort strak, glad en lenig zijn.
Allemaal –tenzij we plotseling of op jongere leeftijd overlijden- gaan we vroeg of laat door het proces heen van ouder worden en daar mee dealen.
We zijn levende lijken, las ik eens, niet bedoeld als kritiek of ondermijning, maar als gegeven.
Vreemd genoeg verruimt dit beeld mijn blik.

Het is belangrijk goed te zorgen voor ons omhulsel, de tempel waar ons ik woont, en het is evenzeer belangrijk in het juiste perspectief te blijven kijken.
We hebben een lichaam, maar zijn het niet. We zullen het ooit een keer afleggen, en als dat aan het eind van ons leven daadwerkelijk gebeurt, is het klaar, af.
En mogen we dankbaar zijn dat het ons heeft gediend.
Voor sommigen meer, voor anderen minder.
En mogen we het eren, op onze eigen wijze.

donderdag 11 januari 2018

Zusterschap

In de Rode tent die ik iedere maand organiseer benoemen we dat we deze avond met elkaar in zusterschap doorbrengen, dat wil zeggen op een andere laag dan het alledaagse gepraat, delen en luisteren vanuit je hart, zonder oordeel, zonder advies (tenzij iemand er om vraagt), kwetsbaar durven zijn zonder ergens op afgerekend te worden, je veilig voelen, voelen hoe het is vrouw onder andere vrouwen te zijn.
Op steeds meer plekken heb ik zusterschap gezocht en gevonden, en vanuit deze ervaring en rijkdom tracht ik het zelf ook in te brengen.

Laatst was ik met een vriendin in Meijendel, waar we na een mooie ontmoeting afscheid namen bij de fietsenstalling. We omhelsden elkaar stevig, als dank voor de ochtend en in het besef dat het weer een tijd zou duren voor we elkaar zouden zien.
Iets hiervan moet haar geraakt hebben, de vrouw die net haar fiets naast ons had neergezet. We hoorden ineens de woorden: "Ik wil ook een knuffel".
"Wacht even", zei ik. Ik deed mijn spullen in mijn fietstas en stapte op haar toe, met open armen.
Na enige schroom gaf ze zich aan mijn omhelzing over.

Bij het vertrek zei ik tegen haar: "Dit is zusterschap, zoek ze op".

donderdag 14 december 2017

Zo te kunnen sterven

Best intiem, wat ik ga schrijven.

Zoals de mensen die mij kennen, weten, houd ik me mijn hele leven al bezig met de dood.
De dood als een gegeven dat in ons leven thuishoort al was het alleen maar omdat het het enige is waar we zeker van zijn in ons leven: op een dag ga je dood.

Ik heb een cursus 'Omgaan met je eigen sterven' gegeven waarin één van de onderzoeken met jezelf is: de manier waarop jij zou willen sterven, ongeacht of dit daadwerkelijk zo kan plaatsvinden, maar om je bewust te worden van je beelden hierover en dat er misschien meer keuzes mogelijk zijn dan je denkt.

Vorige maand waren mijn lief en ik een week op retraite voor (echt)paren om met elkaar verdieping te zoeken. Anders gezegd: een APK voor je relatie.
Het vond plaats in Drenthe, aan de rand van een prachtig natuurgebied.


Er is veel te vertellen hierover, maar ik wil me richten op één ervaring die voor mij een  nieuw licht wierp op het sterven.

Op de laatste dag werden we uitgenodigd in een oefening dicht tegen elkaar aan te gaan liggen, op onze zij, terwijl we elkaar aankeken. En we hoefden alleen maar te zeggen wat er op dat moment in onszelf omging, voelbaar was, of het nu ons lijf was dat we voelden of een gedachte die langskwam, of een emotie die opkwam, zonder oordeel, zonder reactie of commentaar op de ander. Stil zijn mocht ook, niets forceren, niets bedenken, gewoon zijn en delen als er iets in dat moment te delen was. Met je partner als getuige, die hetzelfde deed: vertellen wat er op dat moment was.
Het was niet de bedoeling hierover in gesprek te gaan.

Deze oefening wordt 'linken' genoemd, en kan ruimte geven aan jezelf omdat je alles mag benoemen, hoe klein of onbelangrijk ook, of juist groot, en daar dan helemaal in de stilte mee kunnen zijn.
Er was een tijdslimiet, die steun gaf, het duurde niet de hele ochtend, maar ook zeker niet 10 minuten. En daar zit de kracht van deze oefening, je blijft bij elkaar ook als je denkt dat het klaar is, of als je het saai vindt, of lastig, of ongemakkelijk, of heerlijk, tijd is tijd en dat is de afspraak.
En na verloop van tijd ervoer ik de schoonheid van deze ontmoeting, in het moment met alles wat er dan is.
Dat allemaal in mij mogen erkennen en benoemen.
In een sfeer van acceptatie en rust.
En ik realiseerde me: "Zo kunnen sterven, te kunnen overgaan, terwijl je helemaal in het moment bent, in het volste vertrouwen, wat zou dat mooi zijn".  Ook dit benoemde ik als onderdeel van de oefening.
Hoe mooi zou het zijn als we dit kunnen oefenen met elkaar, in schoonheid sterven, schoon in de dubbele betekenis.

dinsdag 7 november 2017

Onze Vader Onze Moeder

Twee jaar lang al volg ik een meditatiecursus, waarbij we ons af en toe een weekend lang onderdompelen in antroposofische meditatie.
Ik heb er al eens over geschreven, toen we een weekend met het thema 'Gestorvenen' hadden.
Dit keer was het thema het 'Onze Vader', nu niet direct een thema dat bij mij bovenaan mijn lijstje staat, maar ook weer niet zo besmet dat ik veel weerstand voelde. Door de kwaliteit van de andere weekenden ging ik dit keer ook.

En er ging een wereld voor me open.
Wat een diepgang en kracht heeft dit door de geschiedenis beladen geworden gebed in zich.
Het kosmische verbonden met het aardse.
Op vele manieren hebben we hierop gemediteerd, met onze chakra's, met onze aura lagen, bewegend, buiten in de natuur, op een innerlijk probleem gericht.
Veel handvatten heb ik meegekregen om met dit gebed te 'werken'.
Ik heb zelf gelukkig niet zo'n last van het woord Vader, omdat het voor mij veel meer om de oorsprong gaat en dat voor mij ook voelbaar is.
In het weekend sprak ik een vrouw die het oorspronkelijke gebed (Abwoen) in het Aramees uit het hoofd heeft geleerd, juist door de oorsprong ervan. We spraken over de oer betekenis van de symbolen ervan.
Jezus heeft het volgens mij ook over 'Vader, Moeder' gehad. (In het boek van Claire Heartsong wordt dat ook consequent aangegeven.) Dus innerlijk zeg ik er vaak 'Moeder' achteraan.
.

Thuisgekomen heb ik het Onze Moedergebed van Valentin Tomberg erbij gepakt en meegenomen in de meditatie.
En tot mijn verrassing voelde dat anders: waar het Onze Vader vanuit de kosmos in ons aardse lichaam werkt, werkt het Onze Moedergebed vanuit de aarde omhoog door ons heen.

Omdat dit gebed veel minder bekend is, deel ik het hier.
Ik ben bezig er een lied van te maken.



Het  “Onze Moeder”  gebed

Onze Moeder, Gij die zijt in het hart van het aardse rijk,

Moge de heiligheid van Uw naam op nieuw in onze herinnering schijnen.

Moge de ademtocht van Uw ontwakend koninkrijk
de harten warmen van allen die thuisloos rond wandelen.

Moge de opstanding van Uw wil eeuwige trouw vernieuwen
(ook) tot in de diepten van de fysieke substantie.

Ontvang deze dag de levende herinnering aan U vanuit mensenharten,
die U vragen om vergeving , omdat wij Uw naam vergeten waren,
en die bereid zijn te strijden tegen de verzoeking,
die U in het hart van de aarde heeft doen terugtrekken.

Dat door de Daad van de Zoon de onmetelijke pijn van de vader wordt gestild
door de verlossing van al het zijnde uit de tragedie van Uw terugtrekking.
                     
Want van U is het thuisland
en het al-erbarmen
voor alles en iedereen in de cirkel van het Al.

AMEN

Valentin Tomberg