Amma

Al jaren weet ik van haar bestaan, haar bezoeken aan Nederland en België en haar omhelzing. Na mijn bezoek aan de ashram in Glastonbury voelde ik dat het nu tijd was me over te geven aan deze nieuwe ervaring. En dat was het. Bij binnenkomst kwam ik in een meditatie terecht waar honderden en honderden mensen in stilte aan meededen. Het contrast was groot: ik kwam net uit het geraas van auto's onderweg en hier was een menigte in stilte, ook de mensen achter de kraampjes deden mee.
Om aan een kaartje voor de darshan, de omhelzing te komen, moest ik met een groep mensen plaatsnemen in een speciaal gedeelte wat daarvoor bestemd was. V5 kreeg ik, en de rij was bezig met C5, daar zitten veel letters tussen...:)
Ik ben rond gaan lopen, langs allerlei kraampjes met spullen die door Amma zijn gezegend of gedragen: sieraden, olie, tassen, cd's, dvd's en veel foto's. De relatief hoge prijs viel me meteen op, het blijkt dat met de opbrengsten projecten worden gesteund. De hele organisatie draait op vrijwilligers en men leeft van donaties. Onder het genot van heerlijke Indiaase hapjes raakte ik met een paar vrouwen in gesprek die al eerder bij Amma waren geweest en vroeg hen wat maakte dat ze weer terugkwamen. De sfeer van India, de meditaties en de behoefte aan de omhelzing van een moeder waren de antwoorden. Hier haalden ze voeding. Af en toe kwam ik ook een bekende tegen, wat ik heel fijn vond, even delen hoe het is.
Toen ben ik in de zaal gaan zitten waar op grote schermen Amma te zien was die de mensen in haar armen neemt, als een moeder zo liefdevol. Door de sfeer in de zaal en de beelden die te zien waren kon ik steeds meer aarden en uit mijn hoofd gaan, geen idee hoe lang ik daar heb gezeten.
Op een gegeven moment ging het snel, bij de U ging ik naar de rij, we werden voorbereid door vwijilligers over de gang van zaken, ik schoof steeds een plaatsje op en daar zat ze: de vrouw met het grote hart. Ze nam me in haar armen en fluisterde in m'n oor, en wat rook ze heerlijk.
Het duurde lang en kort tegelijk. Voor ik het wist was het voorbij, en kon ik op speciaal daarvoor bestemde stoelen even 'bijkomen', wat heerlijk was. Pas daar daalde er een gevoel van vrede over me, het gevoel dat je druk maken geen enkele zin heeft, niet belangrijk is.
Alleen maar vrede en liefde.

redactielid bij Stichting EKR

Een aantal jaren ben ik redactielid van het Elisabeth Kübler Ross magazine, het kwartaaltijdschrift van de EKR stichting. Elisabeth Kübler-Ross was een in Zwitserland geboren arts die als één van de eersten naast stervenden in ziekenhuizen ging zitten om van hen te leren. Ze kon er niet tegen dat mensen die waren opgegeven (wat een woord eigenlijk) in een achterafkamertje werden geplaatst tot ze stierven en bleef bij hen, tot groot ongenoegen van haar collega's. 'Lessen voor levenden' luidt de titel van één van haar vele boeken, lessen die ze van stervenden ontving, haar grootste leermeesters. Elisabeth is bekend geworden door de rouwfasen: ontkenning, boosheid, marchanderen, wanhoop, aanvaarding, die eerst een grote steun werden in rouwland maar vervolgens weer bekritiseerd werden. Ze werden te rigide gehanteerd en dit werd Elisabeth verweten terwijl zij hier juist voor gewaarschuwd had.
Ook is ze bekend geworden door de term 'unfinished business'. Ze had ontdekt dat mensen niet konden sterven als er zaken niet af waren in hun leven: een niet bijgelegde ruzie, een onuitgesproken verwijt, een geheim, en meer van deze zaken. Ze legde zich toe op het geven van workshops waar veel aandacht was voor dit aspect, ook in Nederland. Een groep mensen was zo enthousiast dat ze de Stichting EKR hebben opgericht om haar gedachtengoed verder uit te dragen. Dit hebben vrijwilligers jaren gedaan, op vele fronten en met hart en ziel.
Afgelopen voorjaar dreigde de Stichting ter ziele te gaan. Er moest een nieuwe koers gevaren worden maar er was onvoldoende draagvlak en er kwamen geen nieuwe vrijwilligers. De redactie liep ook leeg, ik wist niet wat te doen, had geen energie om de redactie met anderhalf lid te trekken maar voelde ook dat het mijn tijd nog niet was. Het blijkt maar weer hoe fijn het is naar de stem van je ziel te luisteren. Uit het niets klopte een vrouw bij het bestuur aan om een bijdrage te leveren. Ze is nu hoofdredacteur en coördinator en heeft samen met bestuur en vrijwilligers enorm veel werk verricht; de redactie was binnen now time voltallig, en vorige week verscheen de eerste uitgave van een splinternieuw tijdschrift 'Wending', het tijdschrift dat met je mee leeft.  Mooie interviews en artikelen, dit keer over rouw op het werk, over de crisis en over het leven na dit leven. Zware onderwerpen? Niet als je ze met lichtheid kunt benaderen, en dat kan de EKR als geen ander. We zijn trots op het tijdschrift, werken er met enthousiasme aan en zijn een goed samenwerkend team. Mijn tijd is het nog niet, ik blijf luisteren naar mezelf.

Ontmoeting met God

Ze wilde God ontmoeten, op het strand, of ik daar iets mee kon. Graag nam ik de uitdaging aan. Zelf was ze niet gelovig opgevoed en als ze als kind iets in die richting aangaf werd daar schamper over gedaan. Toen ze 50 werd koos ze voor het licht in zichzelf, en ze bezocht af en toe een kerkdienst, al wist ze niet aan welke stroming die verbonden was, iets met het Evangelie.
Het was die ochtend stormachtig met regen, windkracht 6. Uitkijkend over de onstuimige zee nam ik haar mee in een visualisatie waarin ik haar eerst de ruimte liet ervaren van voor haar geboorte en haar vervolgens de overtuigingen en regels van haar ouders liet voelen tot het moment van nu, waarin ze haar eigen keuzes mag maken en zich open mag stellen voor haar eigen Godsbeleving.
Daarna ging ze deze visualisatie zelf lopen op het strand. Ze kwam meteen in de start van haar huidige leven terecht en zei: "God is er al". En op het moment dat ze dit uitsprak brak de zon door. Ik vroeg haar zich naar de zon te wenden en zich te openen. Haar ingeperkte pad liep ze verder tot ze op de plek kwam waar ze kon kiezen. En toen gebeurde het weer: de zon liet zich zien en zei als het ware: "Kijk ik ben er altijd, je hoeft me alleen maar toe te laten".
We hebben het bekrachtigd door hardop te spreken en te vragen. Blij en licht gingen we koffie drinken.
Een paar dagen later mailde ze het volgende:

Ik werd die nacht een kwartier voor vloed wakker (tegen tweeën) en voelde me zo helemaal oké dat ik me afvroeg wat er was.

En merkte dat ik van binnen glimlachte ........................ :-)  :-)

Lorelei

Afgelopen dagen was ik op het Loreleifestival, voor het eerst, sfeer proeven, workshops geven (labyrintloop en bezing je eigen dood) en volgen. Het startte met regen, veel regen, altijd wat triestig, schuilen, nat, natter. Blij dat ik m'n kaplaarzen bij me had. Gelukkig knapte het weer op de dagen erna en kon er buiten gegeten worden en konden de buitenworkshops doorgaan.
Een vrouwenfeestje: kleurrijke tenten en kleding, vriendelijke vrouwen, inspirerende workshops en gesprekken en een prachtige stilteplek die een verdiepende werking had voor het hele festival . Op deze plek, waar je door een poort naar binnen kon, was een vuurplaats waar het vuur dag en nacht brandende werd gehouden. Ook stond er een prachtige tempeltent waar een pad vol rozen naartoe leidde.In deze tempel kon je tot rust komen, mediteren en dag en nacht was er iemand aanwezig en beschikbaar. Op deze plek vonden ook de openingsceremonie en de sluitingsceremonie plaats, waar Godinnen werden uitgenodigd en bedankt.
Ik volgde een workshop bij een Schotse vrouw, Barbara Meiklejohn - Free, een sjamane, verhalenvertelster, schrijfster en drummer, en nog veel meer. Zij liet ons kennismaken met de drum als healinginstrument: indrukwekkend wat er in anderhalf uur plaatsvond bij een aantal vrouwen. Diep onder de indruk van haar werk heb ik bij haar een ratel gekocht, dat nu mijn 'medicine' is.
Zoveel meer was er te doen en te beleven: de beste indruk krijg je door op de site van Lorelei te kijken. Een feestje waren deze drie dagen, wat iedere vrouw zich een keer zou mogen gunnen, rusten in en genieten van vrouwzijn.

Avalon

Ik ben weer terug, uit Avalon voor sommige mensen, uit Glastonbury voor anderen.
Glastonbury is een stadje waarin alles kan, alle mogelijke kleding gedragen kan worden, zomaar rituelen op straat plaatsvinden, mensen elkaar groeten op straat en winkeltjes die aan Harry Potter doen denken.
Avalon is de plek waar je je eeuwen terug waant, toen de Godin geëerd werd, rituelen deel uitmaakten van ieders leven, en magie vanzelfsprekend was.
Het was een ervaring die ik niet had willen missen. Bij Klara Adalena van Wilde Wijze Vrouw had ik me ingeschreven voor een 13 daagse training. Je kon deze los volgen of als onderdeel van de Priesteressenopleiding. Met acht vrouwen overnachtten we in Shekinashram, aan de rand van het stadje, met de Tor in de achtertuin. Vaak ben ik 's morgens vroeg alleen of met anderen de Tor op gegaan, het gebied waar de nevelen van Avalon zich afspeelden, magisch en zo bekend.
Na het ontbijt startte het programma, vaak met dans in de meditatieruimte, waardoor we steeds meer in ons lijf kwamen. Ook maakten rituelen, mysterie lessen en persoonlijke ontwikkeling deel uit van het dagelijkse werk. Regelmatig trokken we er op uit, naar Chalice Well, naar de steencirkel van Avebury, naar de graancirkels, die 's nachts verschenen, en deden daar met de groep rituelen die zich vanzelf ontvouwden. Een totaal andere manier van kennismaken met bijzondere plekken dan je als toerist doet.
Stonehenge was een hoogtepunt, waar we 's morgens om 6.00 uur 'special access' hadden en rituelen mochten uitvoeren zolang we de stenen maar niet aanraakten. Ik werd gaande de training steeds vrijer in het hardop zingen op mooie plekken terwijl er andere mensen waren. Dat gaf me een enorme vrijheid. Stonehenge heb luid bezongen, ten afscheid, gesteund door vrouwen achter me zonder dat ik dat in de gaten had op dat moment. En later op de heuvel met uitzicht op de prachtige steencirkel ontstond bijna spontaan een lied dat we een aantal keer met z'n allen hebben gezongen. Als het lukt zal ik het op you tube zetten.
De band tussen de vrouwen werd steeds hechter, ons proces intenser, er kwam meer verdieping in onze rituelen en in wat we energetisch konden dragen. Klara beschrijft in haar boek "Leven in geluk" heel mooi de vier werelden waar we deel van uitmaken, maar ons vaak niet bewust van zijn. Deze verdieping was goed voelbaar tijdens het verloop van de training.
Thuiskomen was een hele overgang. Het is goed om deze zachte energie verder uit te dragen en niet voor onszelf te houden. Nu ik weer terugben overheerst vooral de dankbaarheid. Dankbaarheid dat Klara de uitdaging in haar leven is aangegaan om haar missie te volgen en deze door te geven aan andere vrouwen zodat de kringen in het water steeds groter worden.
Ook voel ik het verlangen om terug te gaan en weer te overnachten in de Ashram waar ik in het volgende blog over zal schrijven.

Na 16 jaar afscheid

Gisteren was mijn 16e Sint Jansfeest op het schoolplein van Wonnebald. Je zou denken dat je daar genoeg van zou krijgen, maar niets is minder waar. Stel je voor: 's morgens zijn er spelletjes op het plein die de grotere kinderen begeleiden, vanaf 16.30 druppelen ouders en kinderen het plein op met tassen vol eten en drinken en kleedjes om op te zitten. Om 17.00 uur start het volksdansen met begeleiding van levende muziek door een aantal ouders. Sinds ik op de accordeon heb leren spelen, doe ik mee, mijn favoriete lied is de Kamelendans, die steeds sneller wordt gespeeld en gedanst.
Daarna komen de kinderen uit de vijfde klas in Griekse gewaden en steken onder het reciteren van een deel uit de Ilias het Sint Jansvuur aan. Dan worden er Sint Jansliederen gezongen en als het vuur bijna is gedoofd springen ouders en kinderen achter elkaar over het vuur. En dan is het tijd voor onze kleedjes, genieten we van ons meegebrachte eten en van vele ontmoetingen.
Dit was mijn laatste keer, het was daardoor anders en toch weer niet. Wanneer je weet dat iets gaat eindigen beleef je de situatie ook anders. Ik voelde hoeveel voetstappen van mij op het plein liggen, hoe intens ik dit feest beleefd heb en dat voor alles een tijd van komen en een tijd van gaan is.
Heerlijk heb ik met een groepje vrouwen en hun dochters tot laat op het plein gezeten. Nog even heb ik 'de kamelendans' en 'meisje ga je mee' gespeeld op de accordeon waarbij de anderen een dansje deden. De twee dochters wilden als laatste het plein verlaten, het was voor hen lekker laat. "Nog even bidden", zei één van de twee en als volleerde moslima's bogen ze op hun knieën gezeten een paar keer met hun armen naar de grond. Een mooier dankgebed voor al die jaren feest op school had ik me niet kunnen wensen. Dankjewel jonge prachtige vrouwen. Dat op Wonnebald nog vele vele jaren heerlijke Sint Jansfeesten mogen plaatsvinden.

Besluit

Wat een wonderlijke processen vinden er plaats. Ik kwam in aanmerking voor een beurs voor het eerste jaar van de priesterssenopleiding bij Wilde Wijze Vrouw, sterker nog: ik bleek bij de laatste vier te zitten en kreeg het verzoek een motivatiebrief te schrijven en een promotiefilmpje van een minuut te maken. Dit gedaan hebbende was het de bedoeling om op facebook zoveel mogelijk 'likes' te verzamelen. Ok, als dat erbij hoort, eerst uitzoeken hoe ik iedereen uitnodig, toch wel spannend om jezelf zo aan te bieden en dit verzoek te sturen. Lieve en steunende reacties kreeg ik, toch voelde ik me ongemakkelijk, bijna bloot maar dan figuurlijk. Na een aantal dagen kwam er het verzoek een foto van jezelf in (rituele) actie te sturen en een paar vragen te beantwoorden, oa wat ik zou doen als ik net heb gehoord dat ik de beurs heb gekregen. Ook deze heb ik beantwoord, gewoon omdat het gevraagd werd. Het voelen kreeg niet al te veel aandacht, want ik wilde dit graag. Toch zat het me niet lekker meer. De dag erop gaf ik een workshop met de sprekende titel "Bezinnen aan zee" en terwijl ik het labyrint maakte viel me ineens de gedachte in dat ik er ook gewoon uit kon stappen. Het besluit was direct genomen. Ik wilde niet meedoen aan een soort race, kreeg associaties met tv series. Nu overheerst opluchting en kan ik weer verder in mijn eigen stroom.
In augustus ga ik een 11 daagse training doen bij Wilde Wijze Vrouw in Avalon, waar ik erg naar uitkijk. Benieuwd wat ik daar tegen kom...