Meditatie met overledenen

Ik heb me de laatste 1,5 jaar verdiept in en verbonden met een bijzondere vorm van meditatie: antroposofische meditatie.

Hierbij word je niet alleen stil van binnen, maar richt je je vervolgens op een zin, spreuk, gevoel, beeld of idee.

In dit kader volg ik een paar keer per jaar een weekendcursus, dat gegeven wordt door een Duits echtpaar Agnes Hardorp en Thomas Mayer,steeds met een ander thema.

Het laatste weekend was het thema ‘de overledenen’.

We kregen vele manieren aangereikt om over, rond en met overledenen te mediteren.

Geen channelings, geen mediumschap, gewoon zelf contact maken door je open te stellen voor de geestelijke wereld.

Het was een weldaad: met een groep van ruim 40 mensen, waarvan een derde man, mediteerden we op een manier die volgens mij uniek is. Soms was er ontroering of verdriet, maar geen spoor van drama of verheven gedoe als iemand iets deelde over zijn of haar ervaring.

Er waren natuurlijk mensen die heftige ervaringen hadden met overledenen, zoals zelfmoord, en deze mensen nodigde de trainer uit voor een persoonlijk gesprek om naar te kijken, dag en nacht was hij daarvoor beschikbaar, wat een commitment.

De kracht van mediteren met een groep is voelbaar en kan dieper werken dan een meditatie alleen, hoewel ik me bij dit laatste ook heel fijn voel.

Op de tweede dag hebben we als groep ons afgestemd op een man die tijdens de cursus was overleden en wiens dochter er was om de cursus voor haar vader af te maken.

We deelden met elkaar enkele herinneringen over hoe we hem ervaren hadden, en nodigden hem toen uit in onze meditatie. We openden ons voor contact en het was lange tijd stil, intens stil.

Na afloop deelden enkele mensen wat ze ervaren hadden, en het mooie was dat er een gemeenschappelijk beeld ontstond dat door de dochter werd bevestigd. Als afsluiting ontstond spontaan het idee om de naam van deze man te zingen. Het was alsof hij zich liet wiegen door onze klanken.

Zo wil ik mediteren, zonder grenzen, in verbinding met de geestelijke wereld en toch op de aarde, elkaar inspirerend en voedend.

 

Dromen

Ik werd laatst wakker met de zin: "De maan zei 'ja' ".
'Dat moet ik opschrijven', was mijn eerste gedachte.
Waar ze 'ja' op zei en wat er verder speelde, was weg; alleen die zin was er.
Die was belangrijk.
Beelden van een droom ervoor kwamen wel, over lange rechthoekige tafels in een ruimte met gedempt licht. We zouden 'water ervaren', het was een soort experiment. Ik had een bepaalde rol want ik kreeg drie witte ballonnen, aan elkaar vastgemaakt, in mijn hand,  net als een paar anderen in de zaal.
Al snel voelde ik me wegzakken in een soort slaap en mijn enige vraag was: is het de bedoeling dat ik me hieraan overgeef of moet ik dit juist weerstaan?
Of komt het misschien door de ballonnen in mijn hand en hebben de anderen het niet?
Een medewerker die naast me aan de lange tafel zat, ontweek mijn vragende blik naar hem (ik kon al niet meer praten door de slaperigheid), ik moest het zelf doen, vechtend tegen een gevoel van bewusteloosheid.
In diezelfde droom was het op een gegeven moment 'pauze', en mensen liepen weg uit de zaal. Ik zocht mijn schoenen, kwam een vriend tegen en we spraken (in mijn droom) over de ervaring.

Wat een gelaagdheid en wat een vragen roept dit op.

Er zijn zieners geweest die hebben kunnen schouwen wat er tijdens de slaap gebeurt, waar je heengaat en hoe het komt dat je weer uitgerust wakker wordt en aan de dag kunt beginnen.
Dat is een hele reis die ze beschrijven, langs zon, maan en planeten.
Misschien was ik wel langs de maan gekomen en had ik haar 'gehoord'. 
Wat weten we toch nog weinig van die onbewuste staat.

Onze dromen blijken verschillende functies te hebben: verwerken van de ervaringen van overdag, boodschappen over waar je staat en over je keuzes, vaak in overdreven hilarische, humoristische of angstaanjagende beelden vervat, en soms voorspellend.
En je mag zelf het onderscheid maken.
En jezelf en de droomfiguren bevragen.

Vroeger waren er droomduiders.
Dat was een beroep, een belangrijke functie.
Bij de Indianen werd er goed geluisterd naar de dromen van de wijze vrouwen, want die bevatten tekenen voor de stam hoe te handelen.
Jozef is er 'beroemd' door geworden.
Het vraagt aandacht en tijd: vragen stellen en je openen voor mogelijke antwoorden, niets uitsluiten.

Ik leef deze dagen met de vraag: Waar zei de maan 'ja' tegen?

En wie weet, misschien komt op een dag, zoals Rilke zo mooi heeft verwoord, het antwoord.

"Leef nu de vragen. Misschien leef je dan, langzamerhand, zonder het te merken, het antwoord binnen."

En, hoe is het met jouw dromen?
Schrijf je ze weleens op?
Je kunt een ongekende schat aan informatie ontdekken.