lijdensweek

Bijzondere term toch altijd weer: de lijdensweek, de week voorafgaand aan de kruisiging van Jezus. Hoe en waarom verbind ik me hiermee? De figuur van Jezus stond voor mij als kind dichterbij dan God. Als ik ging bidden, deed ik dat meestal via Jezus, alsof hij een goed woordje voor me kon doen bij God. De kruisiging heeft me nooit zoveel gezegd; onbegrijpelijk heb ik het altijd gevonden, te ver van mijn wereld bijna om het serieus te kunnen nemen. En dat hij voor onze zonden is gestorven, heb ik ook nooit begrepen: 'wie heeft dat bedacht?' dacht ik als kind al. 'Moet ik me bij voorbaar schuldig voelen voor iets waar ik niet om gevraagd heb?'
De liefde, de belangeloze liefde van Jezus zonder onderscheid, die raakt me nog steeds. Om daar iets van te kunnen leven, is een leven te kort. Ik lees het boek 'Tonio' deze week, zoals er voor het verliezen van een kind geen woorden zijn, zo heb ik ook geen woorden om de intensiteit van dit requiem uit te drukken. Ook de moeder van Jezus verloor haar zoon, en ging door. Hoe ze dat deed? Helaas is daar in de bijbel niet over geschreven. Hadden ze daar toen ook al geen woorden voor?
Voor mij staat deze lijdensweek vooral in het teken van alle ouders die het grootste lot te dragen hebben dat een mens kan overkomen. Ik ben stil en brand een kaars voor hen. Wat betekent de lijdensweek voor jou?

Een eigen lied voor je kind, voor een leven lang

Er is een prachtig stuk op mijn blog geplaatst over een ritueel op Java.De placenta wordt na de geboorte van de baby bewaard en gedroogd en fijngestampt. "Steeds als het opgroeiende kind een spannende nieuwe stap zet in haar of zijn ontwikkeling, geeft de ouder het kind hier een mespuntje van, ter ondersteuning van de nieuwe stap.” 
Ik word hier helemaal warm van, hier wordt het leven begrepen. Het geeft precies weer waar mijn werk over gaat: stilstaan bij belangrijke overgangsmomenten in je leven, van geboorte tot dood.
Marius Engelbrecht schrijft op zijn site ook zo'n mooi stuk over een gebruik bij de Mbuti Pygmeeën, waar de moeders tijdens de zwangerschap een lied voor hun baby laten ontstaan dat bij belangrijke overgangsmomenten in diens leven wordt gezongen en uiteindelijk ook bij de laatste overgang.
Zelf maakte ik kort na de geboorte van onze oudste zoon op een bestaand kinderliedje een andere tekst. Hij was te vroeg geboren en moest in de couveuse. Wat een moeilijke tijd was dat, dat kleine mannetje in zo'n glazen huisje, hij kon niet bij je liggen. Het kangaroeën werd toen nog niet actief gestimuleerd, wel bij zijn broer, die 3 jaar later ook te vroeg kwam.
Na een aantal weken was het zover dat we hem mochten ophalen, ik vergeet nooit de autorit naar huis, met z'n drieën, echt naar huis. Daar ontstond het liedje "alles in de wind" met een andere tekst: "Kom mee naar huis want daar horen we thuis".

Hoe mooi zou het zijn als we onze kinderen een lied zouden meegeven op hun levenspad. Dit inspireerde mij tot het volgende aanbod voor mensen die zwanger of net bevallen zijn:

Maak een eigen lied voor je baby, dat een leven lang  met hem of haar meereist.

opnieuw afscheid

Afgelopen zaterdag heb ik een zweethutceremonie bijgewoond in Meeuweveen. Ik wilde al het afscheid in mijn leven ook lichamelijk voelen, en dat gebeurt in een zweethut. Zweethutleider Jos Kester zorgde voor de juiste condities. De stenen, 'onze voorouders', werden met prachtige intenties aan het vuur overgegeven en gezegend met tabak, die van mij was: afscheid nemen, loslaten, vrijgeven om ruimte te maken voor een nieuw begin. Naast delen, zweten en uithouden hebben we veel gezongen. Ook hier sloten we af met het lied 'we are sisters/brothers on a journey', het lijkt mijn lijflied wel...:)
Twee dagen later had ik een nascholingsdag van de opleiding tot stembevrijder, waar in de middag gelegenheid is te zingen wat er in jou leeft. Toen ik aan de beurt was, kwam het afscheid van mijn zoon weer op, en heb ik mijn verdriet eruit gezongen, gestampt, geschreeuwd en geofferd aan de wereld. Het is gehoord en ik voel me een stuk lichter.

de tipi

Gisteravond een mooi ritueel in de tipi begeleid, samen met Karin van der Plas. Zij woont in Neer (L) en heeft een permanente tipi in haar achtertuin. Wat een lichtjeslabyrint bij volle maan moest worden, werd door de enorme regen een intiem en intens ritueel rond het vuur waar ieder een cirkel rond het vuur liep en een vingerlabyrint 'liep', voorafgegaan door een speciaal voor deze gelegenheid geschreven vollemaansmantra die we een aantal keer zongen. Wat in de deelronde naar voren kwam maakte mij duidelijk dat ook een labyrint op papier veel teweeg kan brengen. Met het lied "We are sisters on an journey" konden we goed de verbinding voelen van onze reis door het vrouwelijke. We sloten af met de 'Ulmentanz' rond het vuur waar Karin ons voor altijd mee heeft weten te verbinden. Dankbaar nam ik de heerlijke rooklucht mee naar huis en het verlangen om in Den Haag ook een permanente tipi te realiseren voor dit soort prachtige ceremonies.

40 dagen

Wees niet bang een gewoonte los te laten. Je houdt er nog genoeg over
Olaf Hoenson

Deze uitspraak stond gisteren bij de dagelijkse gedachte, hoe waar.
De vastenperiode is zo'n mooie tijd om oude gewoontes achter je te laten, bij mij uit zich dat vaak in bepaald eetgedrag, chocola bij de thee, wijn aan eind van de dag. In de aanloop naar de vastentijd geniet ik nog even extra van chocola en wijn, maar merk ergens in mijn lijf al dat ik er genoeg van heb.  Meestal is het een knop om. In de eerste twee weken snoep ik niet meer, en langzaam wen je daaraan en kan ik de volgende stap zetten: groeten en fruit eten en de rest steeds meer laten staan. dan groei ik als het ware toe naar een week sapvasten. Ik kan me er nu al weer op verheugen want ik weet hoe fijn ik me dan ga voelen.
Vorig jaar heb ik ook op een ander vlak gevast: namelijk dat van lezen. In die 40 dagen heb ik één boek gelezen: het Tibetaanse boek van leven en sterven. Een zeer rustgevende en verdiepende ervaring.
Dit jaar ga ik iets anders doen: Ik mag van mezelf iedere dag een half uur aan muziek besteden, laten ontstaan wat er komt, componeren, zingen, dat wordt mijn vastmoment, ik vast dan van alles wat ik verder moet van mezelf. En zonder verwachtingen laten ontvouwen wat er komt, iedere dag weer.

En, welke gewoonte ga jij loslaten? Hoe is jouw invuling van de 40 dagen? Wat ga je laten, wat ga je (niet) doen?

kiezen

De afgelopen maanden heb ik geworsteld met het verdelen van mijn aandacht en energie aan twee bedrijven, Ruimte voor Rituelen en de Haagse stembevrijders. Tijdens een adviesgesprek bij Jan de Dreu werd het ons alledrie duidelijk dat je voor de volle 100% moet gaan voor één bedrijf als je dat echt van de grond wilt krijgen. Ik heb opnieuw gekozen voor mijn bedrijf, welhaast op een diepere laag. De middag na ons gesprek over de afronding kwamen er meteen twee opdrachten binnen, voor mij een teken van de kosmos dat het besluit goed is. Ook droomde ik dat een tijger en een leeuw vanuit de duinen een pad insloegen naar de stad, en dat een olifantje op een kar ging zitten met twee paarden ervoor en hen aanspoorde om een pad door de duinen parallel aan de zee te vervolgen. Een duidelijk beeld.
Met pijn in mijn hart verlaat ik mijn collega's, neem ik afscheid van al die mensen die de moed hebben naar een workshop te komen om hun stem bevrijden en van workshops die ik met veel plezier heb gegeven. Ook neem ik afscheid van het Haagse Lied van de Ziel, waar ik met hart en ziel het muzikale deel heb begeleid. Van muziek, mantra's en liederen neem ik geen afscheid, deze zal ik op passende wijze inzetten bij mijn werk en workshops rond belangrijke overgangsmomenten in het leven.

De weg koos jou

Vanochtend ben ik bij haar geweest, een vrouw die onze workshop 'zingen en rouw' had gevolgd, waar ze een prachtig gedicht van Dag Hammarskjold had gelezen. Het heet 'De weg koos jou'. Een zware weg heeft ze te gaan, met een immuunziekte waar niets aan te doen is. Ze kan geen licht verdragen en heeft veel lichamelijke klachten. Toen ik het gedicht hoorde bood ik spontaan aan daar muziek op te maken en het voor haar te komen zingen. En vanochtend was het zover. Enigszins zenuwachtig nam ik achter de piano plaats, maar gaandeweg het lied kon ik er helemaal zijn en voluit voor haar zingen. In tranen was ze na afloop, geraakt was ik, door haar reactie en haar levensverhaal. het leven kent zoveel mooie momenten. Tot slot hebben we samen een mantra gezongen: 'Ohm Nama Shivaya', ik eer het hogere in mezelf.

De weg koos jou.

Vermoeid en eenzaam,
vermoeid,
het hart doet zeer.


Langs de rotsen sijpelt de dooi.
de vingers zijn stom,
de knieen trillen.
Nu, nu is het ogenblik daar
dat je niet mag loslaten.


Anderen vinden rustplaatsen
op hun weg, in de zon
waar ze elkaar ontmoeten.
Maar dit
is jouw weg,
en het is nu, nu
dat je niet mag falen.


Schrei als je kunt,
schrei
maar klaag niet.
De weg koos jou -
en je mag dankbaar zijn.